Bu durumun sadece şahsıma özel olmadığını, destek talep eden tüm pilot adaylarına maddi ve manevi desteğini esirgemediğini belirtmek isterim. Sakarya ve izmit yerel pilotları ile Doğan Özesener’i tanıyan tüm pilotlar tarafından da bu durum bilinmektedir. Teşekkürler Doğan abi.
İlk XC uçuşum;
Hafta içinde Servet Yalçınkaya ve Ali Alkan ile birlikte hafta sonu XC denemesi için Ayaş’a gitmeyi planladık. 16 Temmuz Cuma akşamı Ayaş’a yola çıktık. Cumartesi günü saat 08:00 de heyecanla kalktık ve gece konakladığımız termal tesisin havuzuna girerek stres attık. Sabah kahvaltısının ardından hemen Take Off’a çıktık. Take Off’a ulaştıktan sonra tepeye yerel pilot Türkay geldi. Take Off hakkında herhangi bir bilgiye sahip olmadığımız için Türkay’dan tepe hakkında brifing aldık. Sonuçta Türkay Biliyor’du
Paylaşımları için Türkay’a teşekkür ediyorum. Maalesef Cumartesi günü uçuş olmadı.
İlk XC denemem olacağı için beklentim yüksek değildi. Bir yanım 10-15 km uçsam yeter diyor, diğer yanım hava olursa uçabildiğim kadar uçarım diyordu.
2. Gün sabah 07:30 gibi uyandım. Bir türlü uyku tutmuyordu. Açık pencereden gökyüzü masmavi görünüyordu ve nedenini anlayamadığım bir heyecan vardı. Yatakta uzanıyor biraz yatak sefası yapıyorduk ama yine de yatmak istemiyordum. Servet’e; “Dostum içim kıpır kıpır hadi kalkalım ve bir an önce tepeye gidelim.” dedim. Hazırlandık kahvaltının ardından tepeye ulaştık. Tepe kalabalıktı ve yerel pilotlardan Özgür Şen(teşekkürler) rotalar hakkında brifing verdi. Saat 12:15 sıralarında Derviş, Durali ve Ertan kalkış yaptı. Bu sırada bende kalkış yaptım ve aynı termikte yükseliyorduk. Termikte tepe arkasına drift oluyorduk. Diğer kanatlar ileri seviye(Peak6, Enzo) kanatlardı. İrtifam fazla değildi ve termikten düşersem tepe önüne gelmek benim için sıkıntı olabilirdi ve tepe önüne gelemezsem rotor’a kalabileceğimi düşünerek öne açılmaya karar verdim. Tepe önlerinde termik aradım ancak bulamamıştım. Tepe önüne açılıp ovada termik arayabilirdim ancak; bulamazsam patlama riski vardı. Bu riski almayarak tepeye inmeye ve şansımı devam ettirmeye karar verdim ve inişimi gerçekleştirdim.
Uygun şartlar oluştuğunda tekrar kalkış için hazırlandım ve beklemeye başladım. Sanırım 30 dk sonra gelen termik rüzgarına kalkış yaptım. O esnada ovada kısmi güneş alan yerler vardı. Termik 1,5-2’lik ti ve oldukça kararlıydı. Bu termik ile 2.500 mt’ye çıktım. Hava sahasını da ihlal etmemek için bir an önce uzamak gerektiğini biliyordum ama ilk XC uçuşum olacaktı. Bu nedenle irtifa almak güven veriyordu(hava sahasını ihlal etmeyecek şekilde) Tepeden kopmam kolay olmadı. Servet, telsizden irtifamı kontrol etmemi ve uygun irtifa aldığımda hava sahasını ihlal etmeden kopmam konusunda uyarı anonsu yapıyordu. Sanırım tepeye veda etmemin zamanı gelmişti. Gideceğim yöne doğru dönmüştüm ve en hızlı gideceğim yöne baktım ve beni bekleyen XC için yola çıktım. Tam bu sırada harnesimin foot stirrup’u tokasından çıktı
Bu benim için inanılmaz bir şeydi. Termik dönerken kullandığım ve çok alışkın olduğum en büyük destekçim beni terk etmişti 
Anlaşılan zor ve uzun olamayacak bir uçuş olacaktı.
İlk hedef Abdülselamı geçmek sonra rüzgar ve yer şekillerine göre uygun rotayı belirleyecektim. Abdülselam dağına kadar hiç ummadığım şiddetli bastırıcılar yedim. 2.850 den 1.850 alçalmıştım. Abdülselam’a yaklaştığımda, irtifam geçmeye yeterdi ancak geçtikten sonra termik bulamazsam fazla gidemezdim bu nedenle Abdülselam’ın önünde bulunan yerleşim yeri üzerinde termik aramaya karar vermiştim. İlk tahminim tutmuştu ve sağlam(+5) bir termik buldum. Burada 2.700 lere tırmandım. Tırmanmak, foot stirrup’um olmadığı için çok zor oluyordu. Bu irtifadan süzülüşe geçtim. Süzülüşte yine sağlam bastırıcılar vardı. GPS 25 km’leri gösteriyordu ve irtifam oldukça düşmüştü(1.200). İniş planlaması için bir kaç alternatif yer belirledim
Emniyetli iniş yapmak da önemli Önümde, termik oluşabileceğini düşündüğüm bir yer vardı. Burası irtifa olarak son umudumdu. Zaten iniş alanı da belirlemiştim. Varyo'dan bir dit sesi duydum sanki 
ve şans bana göz kırpıyordu. 1.200 den 3.345 e tırmandıran bir göz kırpmaydı bu 1.200 den sonra çıktığım bu irtifa mükemmeldi. Harnese gömülmüştüm. Döndüğüm termikte(altıma) 2 tane de kartal geldi ve onlarda dönüyordu. Tekrar süzülüşe geçtiğimde 35 km üzerindeydim. Bu irtifadan sonra +50 olacağına inanıyordum. +50 olmasa da indikten sonra koşacak, gücümün bittiği yerde GPS’i en uzağa atacaktım;) (bu bir taktiktir ihtiyaç anında kullanılabilir). GPS 47-48-49 ve Distance Take Off 50 olmuştu İçimi bir sevinç kapladı. Aklıma Doğan abi geldi. P5 sertifikasından sonra kendisine güzel bir armağan olacaktı. Garantiye almak için 1-2 km daha gitmenin daha iyi olacaktı. Yönümü, yerleşim yerlerinin üzerinden geçecek şekilde değiştirdim. Birkaç yerleşim yeri üzerinde ki termiklerden irtifa alıp süzüldüm. Uçuş boyunca harnes çok rahatsız etmişti. Artık termikleri efektif kullanmıyor bir an önce süzülmek ve inmek istiyordum. Artık son süzülüşe geçtim ve indiğimde GPS 65,7’yi gösteriyordu.
10 aylık bir pilotum ve aktif olarak 2013 Mart(öncesi sorti tamamlıyordum) ayından itibaren uçuyordum. İlk XC denememde bu mesafeyi uçmaktan büyük bir mutluluk duymuştum. İnanılmaz bir heyecandı ve çok sevinçliydim. Hemen, Doğan abiyi aradım. Doğan abime mesafeyi söylediğimde en az benim kadar sevinmişti. Bu başarıdan dolayı gurur duyduğunu hissettim. Aslında +50 den çok Doğan abime bu anı yaşatmak benim için paha biçilemez bir mutluluktu. Sonra Güngör Şen’i aradım. Sonra kokpitimde ki, elma, çikolata ve keki yedim. Powerade ve suyu da içtikten sonra kendimi iyi hissetmeye başladım. Obirix olmuştum. XC uçuş programına beni dahil eden Servet Yalçınkaya ve Ali Alkan’a teşekkür ediyorum.
Özel teşekkür etmem gereken Can’lar(Doğan Özesener için ifadelerim en başta yer almıştır)
Güngör Şen; destekleri sayılamayacak kadar çoktur. En önemlisi dostluğu yeter. Her pilotun böyle bir dostu olmalı.
Kubilay Ertürk; ilk malzeme temininde esnasında karşılaştım ve büyük desteğini aldım ve hala da almaktayım.
Harika bir dost ve pilot. Sayesinde malzeme temin edebildim.
Mustafa Günay; İlk göz ağrım olan kanadımın sahibi.
Kerem Alkan; sürekli uçuşlarla ilgili beyin fırtınası yaptığımız ve sınırlarımızın yakınlarında(genelde 1 adım ilerisinde
) uçtuğumuz tandem pilotu.
Başlangıç eğitmenim Abdullah Yıldız’a
Sahavk Kulübü Başkanı Bekir Sezgin ile kankası
Cevat Kılınç ve kulüp pilotlarına.
Teşekkürlerimi sunuyorum.
Galiba ben çok şanslıyım ki yukarıda isimleri geçen kişiler ile karşılaştım ve ilk deneme de 50+ uçtum
Saygılarımla.
